We kennen allemaal de oefening. Wanneer de eerste algemene keuze mislukt, barst het internet los. LaRue Martin? Vier seizoenen. Antonius Bennett? Vier seizoenen. We hebben onze lijst met treinwrakken. Maar er is een kandidaat voor de absoluut slechtste nummer één draftkeuze in de geschiedenis van de NBA, die niet eens een boxscore heeft.
Gene Melchiorre werd in 1951 als eerste meegenomen.
Hij speelde nooit één NBA-wedstrijd.
Geen minuut. Geen statistieken. Geen hoogtepunten. Gewoon een keuze uit de eerste ronde die verdween vóór de tip. Waarom? Omdat hij uit de competitie werd verbannen na een gokschandaal.
Het is het ultieme ‘wat als’ dat niet zo is. De meeste fans beschouwen bustes als jongens die het probeerden en faalden. Melchiorre is anders. Hij faalde niet. Hij werd vanaf het begin gediskwalificeerd. De NCAA had besloten dat hij niet in aanmerking kwam vanwege schandalen rond het scheren van punten, en de NBA respecteerde dat besluit. Hij was een ster op de middelbare school, misschien zelfs een universiteitsster, maar de schade was al aangericht. De competitie wilde niets van hem weten.
Dus als je mensen hoort debatteren over de slechtste eerste keuze, praten ze over potentieel verspild. Met Melchiorre werd het potentieel uitgewist. Hij werd geselecteerd door de Milwaukee Hawks. Ze hebben hem opgesteld. Toen beseften ze dat ze hem niet konden gebruiken. Het papierwerk werd ingediend. De selectie hield stand, maar zijn carrière niet.
Het is een vreemde voetnoot. Een naam in de recordboeken zonder gespeelde wedstrijden. Geen punten. Geen rebounds. Gewoon een conceptnummer.
Is hij de ergste? Qua impact wel ja. Geen impact. In termen van tragedie? Misschien niet. Hij was geen slachtoffer van slechte coaching of een slechte teamfit. Hij was het slachtoffer van zijn eigen keuzes. Het gokschandaal sloot de deur voordat hij er zelfs maar doorheen was gegaan.
We herinneren ons Bennett omdat hij het uniform droeg. Hij zag er goed uit. Hij speelde het spel, maar niet goed. Melchiorre kreeg die kans niet eens. Hij is de geest van het ontwerp. De eerste keuze die helemaal geen keuze was.
Het doet je afvragen. Als de regels anders waren geweest? Als de NCAA hem had laten spelen? Zouden we het in één adem over hem hebben als Wilt Chamberlain of Oscar Robertson? Waarschijnlijk niet. Maar het ‘wat als’ is het enige dat hij heeft.
De NBA-recordboeken vermelden hem als de eerste algemene selectie van 1951. Dat is alles. Een naam. Een jaar. Een verbod.
Het is een duidelijke herinnering dat de eerste zijn niet veel betekent als je niet mag spelen. De meeste bustes proberen het tenminste. Melchiorre niet. Hij is de enige eerste algemene keuze in de geschiedenis van de NBA met een nul in de gameskolom. En die nul is permanent.
Er zit een vreemde symmetrie in. De hoogste diepgangspositie. De laagst mogelijke output. Niet omdat hij geen talent had. Maar omdat hij geen toestemming had.
Wij gaan verder. Nieuwe keuzes. Nieuwe hoop. Nieuwe bustes. Maar Melchiorre blijft daar. Eerste keuze. Nul spellen. Het ultieme non-evenement.
Het is een donker hoekje in de geschiedenis van de NBA. Eén die niet genoeg aandacht krijgt. Omdat er geen statistieken zijn om te analyseren. Geen film om naar te kijken. Gewoon een naam en een reden waarom hij dat nooit heeft gedaan
