Otto Meyerhoff zmienił nasze rozumienie systemów energetycznych organizmu. Urodzony w Hanowerze w Niemczech w 1884 roku, stał się jedną z najważniejszych postaci biochemii XX wieku. Jego prace nad metabolizmem mięśni pozostają podstawowym filarem medycyny nawet kilkadziesiąt lat po jego śmierci.
Podzielił się Nagrodą Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny w 1922 r. z Archibaldem W. Hillem. Nagrodę przyznano za pionierskie badania nad reakcjami chemicznymi napędzającymi aktywność mięśni. Szczególny wkład Meyerhoffa skupiał się na cyklu glikogen-kwas mlekowy. Ta ścieżka wyjaśnia, w jaki sposób mięśnie przekształcają zmagazynowane paliwo w energię podczas ćwiczeń. Chociaż późniejsi naukowcy udoskonalili i poprawili niektóre szczegóły, podstawowy mechanizm zidentyfikowany przez Meyerhofa nadal pozostaje podstawową zasadą fizjologii wysiłku fizycznego.
Życie naukowe i wygnanie
Droga Meyerhofa do uznania naukowego rozpoczęła się od rygorystycznego szkolenia akademickiego. W 1909 roku uzyskał stopień doktora medycyny na Uniwersytecie w Heidelbergu. Po ukończeniu studiów zajmował stanowiska z zakresu fizjologii i chemii fizycznej na Uniwersytecie w Kilonii i innych niemieckich uniwersytetach. Do 1929 roku kierował katedrą fizjologii w Instytucie Badań Medycznych Cesarza Wilhelma w Heidelbergu. Instytut ten jest dziś znany jako Instytut Maxa Plancka.
Jego kariera zmieniła się dramatycznie wraz z powstaniem reżimu nazistowskiego. Jako Żyd Meyerhof stanął w obliczu narastających prześladowań. Opuścił Niemcy w 1938 roku, spędzając dwa lata w Paryżu, zanim osiedlił się w Stanach Zjednoczonych. Tam pracował jako profesor naukowy na Uniwersytecie Pensylwanii. Kontynuował wykłady w całej Anglii i Stanach Zjednoczonych, dzieląc się swoją wiedzą na temat procesów chemicznych.
Dziedzictwo
Meyerhof był nie tylko badaczem w laboratorium. Był także pisarzem i nauczycielem. W 1924 roku opublikował książkę The Chemical Dynamics of Life Phenomena. Książka ta pomogła wypełnić lukę pomiędzy złożoną biochemią a szerszym zrozumieniem biologii.
Jego odkrycie cyklu glikogen-kwas mlekowy odpowiedziało na podstawowe pytanie: W jaki sposób mięśnie wytwarzają energię bez bezpośredniego tlenu? Odpowiedzią był rozkład glikogenu do kwasu mlekowego. Proces ten pozwalał na krótkie wybuchy intensywnej aktywności. Było to kluczowe odkrycie, które pomogło wyjaśnić zmęczenie mięśni i ich regenerację.
Dziś, gdy sportowcy przekraczają granice swoich możliwości, a lekarze leczą zaburzenia metaboliczne, opierają się na zasadach ustanowionych przez Meyerhofa. Jego praca nie tylko opisywała, co dzieje się w organizmie. Wyjaśniła dlaczego tak się dzieje. Konkretne szlaki chemiczne, które opisał, pozostają niezbędne do zrozumienia mobilności człowieka.
„Jego praca nad cyklem glikogen-kwas mlekowy pozostaje zasadniczym wkładem w zrozumienie działania mięśni”.
Meyerhof zmarł w Filadelfii w 1951 roku. Jednak taniec chemiczny, który pomógł zaaranżować, nadal oddziałuje na każde włókno mięśniowe każdej poruszającej się osoby.
