Thomas Hunt Morgan nie miał zamiaru odkrywać genetyki. Był zoologiem z Lexington w stanie Kentucky, który na początku swojej kariery badał, w jaki sposób zwierzęta rozwijają się z jaj. Do swojej śmierci w Pasadenie w 1945 roku zdobył Nagrodę Nobla i zrewolucjonizował nasze rozumienie dziedziczności. Ale droga do tego była chaotyczna. Opierał się pomysłowi zdobycia sławy.
Morgan dorastał w rodzinie głęboko związanej z historią Ameryki. Jego ojciec, Charlton Hunt Morgan, był konsulem USA. Jego wujek, John Hunt Morgan, był generałem Konfederacji. Młody Tomasz poszedł własną drogą. Studiował zoologię na Uniwersytecie Kentucky (obecnie Uniwersytet Kentucky), a później ukończył Johns Hopkins University. Tam studiował u słynnego morfologa Williama Keitha Brooksa. Morgan uzyskał stopień doktora. w 1890 r. Spędził rok na Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa, a następnie przyjął propozycję nauczania w Bryn Mawr College, gdzie poznał swoją żonę Lillian Sampson, wybitną cytologkę.
Rzucanie wyzwania Darwinowi i Mendelowi
W latach 1893–1910 Morgan zajmował się embriologią. Chciał zrozumieć przyczyny i skutki rozwoju. Dokonał sekcji wczesnych komórek embrionalnych. Badał, jak zasolenie wpływa na zapłodnione i niezapłodnione jaja. Badał, w jaki sposób fizyczna orientacja jaja determinuje jego przyszły kształt. Jest to zdecydowanie nauka eksperymentalna.
Jednak pomimo swojego podejścia empirycznego Morgan był sceptyczny wobec dominującej teorii ewolucji swoich czasów. Uważał, że teoria doboru naturalnego Darwina jest niekompletna. Nie ma jasnego mechanizmu dziedziczenia cech. Darwin wysunął hipotezę „pangenezy”, ale nie wytrzymała ona kontroli. Ewolucja wydaje się faktem, ale „jak” do niej dochodzi, pozostaje niejasne.
Sceptycyzm Morgana pogłębił się. Studiował powstające teorie Mendla i chromosomów i rozpoznał w nich echa starej i nie do utrzymania idei „preformacjonizmu”. Ta XVIII-wieczna koncepcja głosiła, że wewnątrz plemnika lub komórki jajowej znajduje się maleńkie, w pełni uformowane dorosłe ciało, które czeka na rozwój. Dla Morgana pomysł odrębnych „jednostek” o określonych właściwościach, czyli chromosomów, wydawał się powrotem do przestarzałego sposobu myślenia. Chociaż zdawał sobie sprawę, że chromosomy mogą odgrywać pewną rolę, w latach 1895 i później, w latach 1909–1910, argumentował, że żaden pojedynczy chromosom nie może być odpowiedzialny za określoną cechę dziedziczną.
Genetykę Mendla uważał za czysto hipotetyczną. Oczywiście możemy przewidzieć skutki krzyżowania. Ale proces nie jest wyjaśniony. Nie był przekonany, że chromosomy zostały rozdzielone podczas podziału komórki w sposób odzwierciedlający matematyczne proporcje Mendla. Przypadek, pomyślał. To nie jest związek przyczynowo-skutkowy.
Mucha, która zmieniła wszystko
Wszystko zmieniło się na Uniwersytecie Columbia. W 1904 roku Morgan poślubił Lillian Sampson i przyjął stanowisko profesora zoologii eksperymentalnej na Uniwersytecie Columbia. Pracował tam 24 lata. W „Fly Room” na Uniwersytecie Columbia zaczął testować swoje podejrzenia na temat muszki owocowej Drosophila melanogaster.
Wybór organizmów był pragmatyczny. Muszki owocowe rozmnażają się szybko. Ich utrzymanie jest tanie. Dają tysiące potomstwa. Ale było też ryzyko. Morgan pozostawał poza głównym nurtem genetyki. Potrzebował dowodu, który był czymś więcej niż tylko matematyką.
Zaczął szukać mutacji. Naturalne różnice. Szukał odstępstw od normy, które byłyby przekazywane z pokolenia na pokolenie. W 1910 roku znalazł jednego. Samce much miały białe oczy zamiast zwykłych czerwonych.
To nie była tylko zmiana koloru. To była wskazówka. Kiedy Morgan skrzyżował samca o białych oczach i samicę o czerwonych oczach, całe potomstwo pierwszego pokolenia miało czerwone oczy. Ten objaw zdawał się zanikać. Jednak w drugim pokoleniu ponownie pojawiły się białe oczy. Co zaskakujące, większość much o białych oczach to samce.
Morgan zdał sobie sprawę, że to nie był przypadek. Cecha koloru oczu jest powiązana z płcią. Jeśli geny są po prostu abstrakcyjnymi elementami unoszącymi się w cytoplazmie, dlaczego miałyby współsegregować się z płcią męską? Ten wzór jest zgodny z zachowaniem chromosomu X. Kobiety mają dwa chromosomy X. Mężczyźni mają jeden chromosom X i jeden chromosom Y. Mutacja białego oka zlokalizowana jest na chromosomie X.
To proste, ale eleganckie wyjaśnienie. To zadziałało. Morgan znalazł pierwszy fizyczny dowód na to, że geny znajdują się na określonych chromosomach. Przeniósł genetykę ze sfery abstrakcyjnego prawdopodobieństwa do sfery biologii konkretnej.
Punkty połączeń
Morgan nie poprzestał na jednym genie. Szukał więcej. Znalazł różnice w kształcie skrzydeł, kolorze ciała i rozmiarze włosia. Zrobił ich mapę. Odkrył, że geny zlokalizowane blisko siebie na tym samym chromosomie są zwykle dziedziczone razem. Są „połączone”. Geny znajdujące się daleko od siebie na tym samym chromosomie są bardziej skłonne do rozdzielenia się podczas podziału komórki, zwanego krzyżowaniem.
Umożliwiło to Morganowi i jego uczniom stworzenie pierwszej mapy genetycznej. Na podstawie częstotliwości rekombinacji genetycznej można określić względną lokalizację genów na chromosomach. To jak tworzenie planu miasta poprzez pomiar częstotliwości korzystania z objazdów podczas podróży.
Teoria dziedziczenia chromosomowego przestała być hipotezą. To jest działający model. Morgan wykazał, że chromosomy są fizycznymi nośnikami informacji genetycznej. Pokazał, że geny ułożone są liniowo wzdłuż chromosomów. Każdy gen kontroluje specyficzną, możliwą do zidentyfikowania cechę.
To była duża zmiana. Przed Morganem genetyka była czarną skrzynką. Mogliśmy użyć matematyki, aby przewidzieć wynik, ale nie znaliśmy mechanizmu. Morgan dał dziedziczność ciało.
Dlaczego to jest ważne?
Badania Morgana położyły podwaliny pod współczesną genetykę. To pokazuje, że cechy biologiczne to nie tylko niejasne wpływy środowiska i przypadku. Są to struktury fizyczne, które są kodowane i przekazywane z pokolenia na pokolenie. Dzięki temu zrozumieniu możemy teraz śledzić choroby, rozumieć powiązania ewolucyjne, a nawet edytować geny.
Ale droga Morgana nie była łatwa. Był zaangażowanym eksperymentatorem, który początkowo odrzucił tę teorię, ale ostatecznie ją zaakceptował. Zażądał dowodów rzeczowych. Nie chciał mylić korelacji statystycznej z przyczynowością. Jego sceptycyzm i odmowa zaakceptowania teorii, która wydawała się „zbyt doskonała” bez dowodów, skłoniły go do jej zbadania.
Muszki owocowe były kiedyś uważane za szkodniki, ale dziś już tak
Do 1908 roku Thomas Hunt Morgan był głęboko zaangażowany w hodowlę muszek owocowych (Drosophila melanogaster ) na Uniwersytecie Columbia, ale nie był przygotowany na hodowanie ani jednej białookiej muchy w tysiącach kolb. To nie jest tylko dziwna mutacja. Jest to klucz do zrozumienia, w jaki sposób płeć determinuje dziedziczność.
Kiedy Morgan skrzyżował samca o białych oczach z samicą o normalnych czerwonych oczach, pierwsze pokolenie (F1 ) składało się wyłącznie z much z czerwonymi oczami. Ten objaw zdawał się zanikać. Kiedy jednak rodzeństwo się rozmnaża, drugie pokolenie (F2 ) opowiada inną historię. Niektóre potomstwo miało białe oczy. Wszyscy byli mężczyznami.
To nie przypadek. To był wzór.
Przełom związany z płcią
Morgan nie zignorował danych. Stawiał hipotezy dotyczące ich interpretacji. Zaproponował, że cechę tę powiązano z chromosomem X, co obecnie nazywa się dziedziczeniem sprzężonym z płcią. Logika jest prosta, ale głęboka. Kobiety mają dwa chromosomy X, a mężczyźni jeden chromosom X. Jeśli gen odpowiedzialny za białe oczy znajduje się na chromosomie X, samiec go wyrazi, ponieważ nie ma innego chromosomu X, który mógłby go ukryć.
Dowody szybko się zgromadziły. Inne zmiany w populacji much Morgana przebiegały według tego samego schematu. Dziedziczy się je łącznie jako jedną całość. Morgan zdał sobie sprawę, że te „odrębne jednostki dziedziczności” (które przyjął w terminologii Wilhelma Johannena z 1909 r. jako „geny”) muszą być zlokalizowane w samych chromosomach. Nie są to pojęcia abstrakcyjne. Są materialne.
Morgan od dawna był sceptykiem praw Mendla i teorii chromosomów. Po zapoznaniu się z tymi informacjami zmienił zdanie. Eksperymenty z krzyżowaniem i cytologia (badanie komórek) doskonale do siebie pasują. Jedno można wytłumaczyć drugim.
Tworzenie mapy genetycznej
Morgan nie działał w próżni. Miał grupę utalentowanych doktorantów na Uniwersytecie Columbia: A.G. Sturtevant, K.B. Bridges i H.J. Muller. Razem przekształcili tę ciekawość w kompleksową teorię dziedziczności.
Sturtevant zrobił zdecydowany krok naprzód. Pokazał, że geny można ułożyć w porządku liniowym wzdłuż chromosomów. Obliczył względną odległość między cechami, analizując częstotliwość ich wspólnego dziedziczenia. Tworzy to „mapę” chromosomów.
Badanie cytologiczne szybko to potwierdziło. Naukowcom udało się faktycznie potwierdzić fizyczną lokalizację na chromosomie zgodną z lokalizacją na mapie Sturtevanta. To był wyraźny dowód. Abstrakcyjne czynniki Mendla miały konkretną podstawę fizyczną.
W 1915 roku grupa opublikowała pracę „Mechanizm dziedziczenia mendlowskiego”. Stał się przełomowym tekstem podsumowującym działanie genów w organizmach wielokomórkowych. Do 1916 roku Morgan zmienił także swoje stanowisko w sprawie ewolucji, w coraz większym stopniu akceptując teorie Darwina i jego odkrycia genetyczne.
Z Uniwersytetu Columbia do Caltech
Pomimo widocznego sukcesu Morgana na Uniwersytecie Columbia, zainteresował go Zachód. W 1928 roku przyjął zaproszenie do zorganizowania wydziału biologii w California Institute of Technology (Caltech). Pomógł także założyć Laboratorium Morskie w Corona del Mar, aby włączyć biologię terenową do programu nauczania.
Praca nad muchami była kontynuowana w Caltech, ale Morgan zmienił punkt widzenia. Zawsze interesował się embriologią eksperymentalną. Chociaż rozumiał teoretyczne powiązanie między genetyką a rozwojem, wypełnienie tej luki okazało się wówczas eksperymentalnie trudne. Zrobił sobie codzienną przerwę w hodowli muszek owocowych i wrócił do swojej dawnej pasji, choć nadal nie potrafił połączyć kropek.
Nagrody i dziedzictwo
Wkład Morgana szybko i szeroko został doceniony przez społeczność naukową.
- 1924: Medal Darwina
- 1927–1931: Prezes Narodowej Akademii Nauk
- 1930: Prezes Amerykańskiego Stowarzyszenia na Rzecz Postępu Nauki
- 1932: Prezydent VI Międzynarodowego Kongresu Genetyki
- 1933: Otrzymał Nagrodę Nobla za odkrycie „mechanizmu przenoszenia genetycznego u Drosophila ”.
- 1939: Medal Copleya od Towarzystwa Królewskiego w Londynie
Morgan pozostał członkiem wydziału Caltech aż do swojej śmierci, pozostawiając po sobie dorobek, który ukształtował biologię.
Opublikował książki z trzech różnych dziedzin: ewolucji, genetyki i embriologii. Chociaż Darwin ostro ją skrytykował w Ewolucji i adaptacji (1903), znacznie złagodził to stanowisko w Krytyce teorii ewolucji (1916). Jego pisma na temat dziedziczności, zwłaszcza Dziedziczności i płci (1913) oraz Teorii genu (1926), wspierały ramy Mendla dotyczące całego złożonego życia. Jednocześnie Embriology and Genetics (1934) reprezentowała jego ciągłą, choć niekompletną, próbę powiązania teorii genetycznej z fizycznymi procesami rozwoju.
Muchy z białymi oczami to tylko niewielka anomalia. Mapa, którą pomogła stworzyć, była ogromna. Jaki jest związek między genami a rozwijającym się zarodkiem? Historia dopiero się zaczyna.
