Thomas Hunt Morgan was niet van plan genetica te ontdekken. Hij is een zoöloog uit Lexington, Kentucky, die zijn vroege carrière heeft besteed aan het begrijpen hoe eieren dieren worden. Tegen de tijd dat hij in 1945 in Pasadena stierf, had hij de Nobelprijs gewonnen en had hij ons begrip van erfelijkheid fundamenteel veranderd. Maar de reis erheen is chaotisch. Hij verzette zich tegen het idee zichzelf beroemd te maken.
Morgan groeide op in een gezin met diepe banden met de Amerikaanse geschiedenis. Zijn vader, Charlton Hunt Morgan, diende als Amerikaans consul. Zijn oom, John Hunt Morgan, was een Zuidelijke generaal. De jonge Thomas ging zijn eigen weg. Hij studeerde dierwetenschappen aan de Kentucky State University (nu de University of Kentucky) en studeerde vervolgens af aan de Johns Hopkins University. Daar studeerde hij onder de beroemde morfoloog William Keith Brooks. Morgan behaalde zijn Ph.D. In 1890 bracht hij een jaar door in Hopkins en aanvaardde vervolgens een baan als docent aan het Bryn Mawr College, waar hij zijn vrouw Lillian Sampson ontmoette, een ervaren cytoloog.
Darwin en Mendel uitdagen
Tussen 1893 en 1910 concentreerde Morgan zich op de embryologie. Hij wilde de oorzaak en het gevolg van de ontwikkeling begrijpen. Hij ontleedde vroege embryonale cellen. Hij testte hoe het zoutgehalte bevruchte en onbevruchte eieren beïnvloedde. Hij bestudeerde hoe de fysieke oriëntatie van een ei zijn toekomstige vorm bepaalt. Dit is absoluut experimentele wetenschap.
Ondanks zijn empirische benadering stond Morgan echter sceptisch tegenover de destijds dominante evolutietheorie. Hij was van mening dat Darwins theorie van natuurlijke selectie onvolledig was. Een duidelijk mechanisme voor de overerving van kenmerken ontbreekt. Darwin stelde “pangenese” voor als een hypothese, maar deze kon de kritische blik niet doorstaan. Evolutie lijkt een feit, maar het ‘hoe’ blijft onduidelijk.
Morgan’s bezwaren werden steeds groter. Hij bestudeerde de opkomende Mendeliaanse en chromosoomtheorieën en herkende echo’s van het oude en waardeloze idee van ‘pre-formatie’. Dit 18e-eeuwse idee hield in dat zich in een sperma- of eicel een klein, volledig gevormd volwassen lichaam bevond dat wachtte om zich te ontwikkelen. Voor Morgan voelt het idee van afzonderlijke ‘eenheden’ met specifieke eigenschappen, oftewel chromosomen, als een terugkeer naar een verouderde manier van denken. Hoewel hij erkende dat chromosomen een rol zouden kunnen spelen, betoogde hij in 1895 en later in 1909-1910 dat geen enkel chromosoom verantwoordelijk kon zijn voor een bepaalde erfelijke eigenschap.
Hij beschouwde de Mendeliaanse genetica als puur hypothetisch. Natuurlijk kunnen we ook reproductieve resultaten voorspellen. Maar het proces wordt niet uitgelegd. Hij was niet overtuigd door het feit dat chromosomen zich tijdens de celdeling scheiden op een manier die de wiskundige verhoudingen van Mendel weerspiegelde. Toeval, dacht hij. Het is geen oorzaak-gevolgrelatie.
De vlieg die alles verandert
Het was aan Columbia University dat alles veranderde. In 1904 trouwde Morgan met Lillian Sampson en aanvaardde een hoogleraarschap in experimentele zoölogie aan Columbia University. Hij bleef daar 24 jaar. In de Fly Room van Columbia University begon hij zijn vermoedens te testen met de fruitvlieg Drosophila melanogaster.
De keuze van organismen is realistisch. Fruitvliegjes planten zich snel voort. Ze zijn goedkoop in onderhoud. Ze brengen duizenden nakomelingen voort. Maar er zijn ook risico’s. Morgan blijft buiten de mainstream van de genetica. Hij had een bewijs nodig dat meer was dan alleen wiskunde.
Hij ging op zoek naar mutaties. Natuurlijke variaties. Hij zocht naar afwijkingen van de normen die van generatie op generatie zouden worden doorgegeven. In 1910 vond hij er een. Mannelijke vliegen hebben witte ogen in plaats van de gebruikelijke rode ogen.
Het is niet alleen een kleurverandering. Het was een aanwijzing. Toen Morgan een mannetje met witte ogen en een vrouwtje met rode ogen fokte, had de hele eerste generatie rode ogen. Dit pand lijkt verdwenen. Bij de tweede generatie keerden de witte ogen echter terug. Verrassend genoeg zijn de meeste witogige vliegen mannelijk.
Morgan besefte dat dit geen ongeluk was. Oogkleurkenmerken zijn gerelateerd aan geslacht. Als genen slechts abstracte elementen zijn die rondzweven in het cytoplasma, waarom zouden ze dan gescheiden zijn van het mannelijke geslacht? Dit patroon komt overeen met het gedrag van het X-chromosoom. Vrouwtjes hebben twee X-chromosomen. Mannen hebben X en Y. De witte oogmutatie vindt plaats op het X-chromosoom.
Dit is een eenvoudige maar elegante verklaring. Het werkte. Morgan vond het eerste fysieke bewijs dat genen zich op specifieke chromosomen bevinden. Hij verplaatste de genetica van abstracte waarschijnlijkheid naar concrete biologie.
Verbindingspunten
Morgan stopte niet bij één gen. Hij is op zoek naar meer. Hij vond variaties in vleugelvorm, lichaamskleur en borstelgrootte. Hij heeft ze in kaart gebracht. Hij ontdekte dat genen die dicht bij elkaar op hetzelfde chromosoom liggen, vaak samen worden geërfd. Ze zijn ‘verbonden’. Genen die ver uit elkaar liggen op hetzelfde chromosoom, zullen eerder scheiden tijdens de celdeling, ook wel crossover genoemd.
Hierdoor konden Morgan en zijn studenten de eerste genetische kaart maken. Op basis van de frequentie van genetische recombinatie kan de relatieve locatie van genen op chromosomen worden bepaald. Het is alsof je een stadsplattegrond maakt door te meten hoe vaak je tijdens een roadtrip een omweg maakt.
De theorie van chromosomale overerving is niet langer een hypothese. Dit is een model dat werkt. Morgan toonde aan dat chromosomen fysieke dragers zijn van genetische informatie. Hij toonde aan dat genen lineair langs chromosomen zijn gerangschikt. Elk gen bestuurt een specifiek, identificeerbaar kenmerk.
Dit is een grote verandering. Vóór Morgan was genetica een zwarte doos. We kunnen wiskunde gebruiken om de uitkomst te voorspellen, maar we kennen het mechanisme niet. Morgan gaf erfelijkheid een lichaam.
Waarom is het belangrijk?
Morgan’s onderzoek legde de basis voor de moderne genetica. Dit laat zien dat biologische eigenschappen meer zijn dan alleen een vaag effect van omgeving en toeval. Dit zijn fysieke structuren die gecodeerd zijn en van generatie op generatie worden doorgegeven. Dankzij dit inzicht kunnen we tegenwoordig ziekten opsporen, evolutionaire relaties begrijpen en zelfs genen bewerken.
Maar Morgan’s weg was niet gemakkelijk. Hij was een fervent experimentator die de theorie aanvankelijk verwierp, maar uiteindelijk accepteerde. Hij vroeg om fysiek bewijs. Hij weigerde statistische correlatie als oorzakelijk verband te aanvaarden. Zijn scepsis en weigering om een theorie te aanvaarden die ‘te netjes’ was zonder bewijs, brachten hem ertoe deze te onderzoeken.
Fruitvliegjes werden ooit als ongedierte beschouwd, maar dat zijn ze vandaag de dag nog steeds
In 1908 was Thomas Hunt Morgan nauw betrokken bij het kweken van fruitvliegjes (Drosophila melanogaster ) aan de Columbia University, maar hij was er nog niet klaar voor om ook maar één enkele fruitvlieg met witte ogen in duizenden kolven te kweken. Dit is niet zomaar een rare mutatie. Dit is de sleutel om te begrijpen hoe seks de erfelijkheid bepaalt.
Toen Morgan een mannetje met witte ogen fokte met een vrouwtje met normale rode ogen, had de eerste generatie (F1 ) uitsluitend rode ogen. Dit pand lijkt verdwenen. Maar wanneer deze broers en zussen zich voortplanten, vertelt de tweede generatie (F2 ) een ander verhaal. Sommige nakomelingen hebben witte ogen. Het waren allemaal mannen.
Dit is niet willekeurig. Het was een patroon.
De seksgerelateerde doorbraak
Morgan negeerde de gegevens niet. Hij stelde er een hypothese over. Hij stelde voor dat deze eigenschap verband hield met het X-chromosoom, een concept dat nu geslachtsgebonden overerving wordt genoemd. De logica is eenvoudig, maar diepgaand. Vrouwtjes hebben twee X-chromosomen en mannen hebben één X-chromosoom. Als het witte-ogen-gen zich op de X bevindt, zal het mannetje dit tot expressie brengen omdat er geen andere X is om het te verbergen.
Het bewijsmateriaal stapelt zich snel op. Andere variaties in Morgan’s vliegenvoorraad volgden hetzelfde patroon. Ze reizen samen en erven als geheel. Morgan realiseerde zich dat deze ‘discrete eenheden van erfelijkheid’ (die hij accepteerde als ‘genen’ in de terminologie van Wilhelm Johannsen uit 1909) in de chromosomen zelf moesten zitten. Het zijn geen zwevende abstracties. ze zijn fysiek.
Morgan was lange tijd scepticus geweest over de wetten van Mendel en de chromosoomtheorie. Toen hij naar de informatie keek, veranderde hij van gedachten. Veredelingsexperimenten en cytologie (het bestuderen van cellen) passen perfect bij elkaar. Het één kan verklaard worden door het ander.
Het bouwen van de genetische kaart
Morgan opereert niet in een vacuüm. Hij had een groep getalenteerde studenten aan de Columbia University: AH Sturtevant, CB Bridges en HJ Müller. Samen hebben ze die nieuwsgierigheid omgezet in een alomvattende erfelijkheidstheorie.
Sturtevant maakte een beslissende sprong voorwaarts. Hij toonde aan dat genen in een lineaire volgorde langs chromosomen kunnen worden gerangschikt. Hij berekende de relatieve afstand tussen eigenschappen door te analyseren hoe vaak ze samen werden geërfd. Hierdoor ontstaat een “kaart” van de chromosomen.
Een cytologisch onderzoek bevestigde dit snel. De onderzoekers waren feitelijk in staat een fysieke locatie op het chromosoom te bevestigen die overeenkwam met de locatie op de kaart van Sturtevant. Dit was een duidelijk bewijs. Mendels abstracte factoren hadden een concrete fysieke basis.
In 1915 publiceerde de groep “The Mechanism of Mendelian Heredity”. Dit werd de fundamentele tekst die samenvatte hoe genen werken in meercellige organismen. Morgan veranderde in 1916 ook zijn standpunt over evolutie en accepteerde steeds meer Darwins theorieën en zijn genetische ontdekkingen.
Van Columbia tot Caltech
Hoewel Morgan’s succes aan Columbia University onmiskenbaar was, werd hij naar het westen getrokken. In 1928 accepteerde hij een uitnodiging om de biologieafdeling van het California Institute of Technology (Caltech) te organiseren. Hij hielp ook bij de oprichting van een maritiem laboratorium in Corona del Mar om veldbiologie in het curriculum op te nemen.
het vliegwerk ging door bij Caltech, maar Morgan’s eigen focus verschoof. Hij was altijd geïnteresseerd in experimentele embryologie. Hoewel hij het theoretische verband tussen genetica en ontwikkeling begreep, bleek het overbruggen van de kloof destijds experimenteel moeilijk. Hij nam een pauze van het dagelijks kweken van fruitvliegjes en keerde terug naar zijn vroege passie, hoewel hij de punten nog steeds niet met elkaar kon verbinden.
Eer en erfenis
Morgan’s bijdrage werd snel en breed erkend door de wetenschappelijke gemeenschap.
- 1924: Darwin-medaille
- 1927–1931: Voorzitter van de Nationale Academie van Wetenschappen
- 1930: Voorzitter van de American Association for the Advancement of Science
- 1932: Voorzitter van het Zesde Internationale Congres voor Genetica
- 1933: Ontvangt de Nobelprijs voor de ontdekking van het “genetische overdrachtsmechanismeDrosophila “.
- 1939: Copley-medaille van de Royal Society of London
Morgan bleef tot aan zijn dood verbonden aan de faculteit van het California Institute of Technology en liet een oeuvre achter dat de biologie vormgaf.
Hij heeft boeken gepubliceerd op drie verschillende gebieden: evolutie, genetica en embryologie. Hoewel Darwin hem krachtig bekritiseerde in zijn werk Evolution and Adaptation (1903), verzachtte hij dit standpunt aanzienlijk in A Critique of the Theory of Evolution (1916). Zijn geschriften over erfelijkheid, vooral Heredity and Sex (1913) en The Theory of the Gene (1926), ondersteunden Mendels raamwerk voor al het complexe leven. Ondertussen vertegenwoordigde Embryology and Genetics (1934) zijn voortdurende, zij het onvolledige, poging om genetische theorie te verbinden met fysieke ontwikkelingsprocessen.
Witogige vliegen zijn een lichte afwijking. De kaart die het hielp creëren was enorm. Wat is de relatie tussen genen en het zich ontwikkelende embryo? Het verhaal begint nog maar net.
