Odkrycie naparstnicy, które zmieniło sposób leczenia niewydolności serca

0
3

William Withering uważany jest za kluczową postać w historii farmakologii, łączącej medycynę tradycyjną i współczesną medycynę opartą na faktach. Urodzony w Wellington w Shropshire w 1741 roku angielski lekarz i pisarz botaniczny poświęcił swoją karierę badaniu leczniczego potencjału roślin. Jego dziedzictwo zostało spisane w jednym rewolucyjnym dziele: Konto naparstnicy i niektórych jej zastosowaniach leczniczych, opublikowanym w 1785 roku.

W tamtym czasie opuchlizna (obecnie znana jako obrzęk) była straszną i powszechną chorobą. Objawia się bolesnym gromadzeniem się płynu w tkankach miękkich, często prowadząc do poważnego dyskomfortu i śmierci. Lekarze w XVIII wieku mieli ograniczone możliwości leczenia. To nie eksperyment kliniczny wzbudził zainteresowanie Witheringa, ale tajne lekarstwo rodzinne. Starsza kobieta z Shropshire skutecznie wyleczyła puchlinę specjalną mieszanką ziołową. Kierowany naukową ciekawością Withering podjął się zidentyfikowania substancji czynnej.

Dzięki dokładnej izolacji i testom ustalił, że głównym składnikiem tego leku jest digitalis (Digitalis purpurea ). Nie zadowalało go proste rozpoznanie; systematycznie dokumentował jego zastosowania. W swoim traktacie z 1785 roku szczegółowo opisał właściwości lecznicze rośliny oraz ustalił protokoły dawkowania i przygotowania. Nie była to przypadkowa obserwacja, ale dokładne badanie, które położyło podwaliny pod zastosowanie kliniczne.

Znaczenie tego dzieła jest trudne do przecenienia. Odkrycie Witheringa dostarczyło ważnego narzędzia w leczeniu niewydolności serca, choroby nierozerwalnie związanej z gromadzeniem się płynów obserwowaną w przypadku obrzęku. Substancja czynna naparstnicy, digoksyna (naparstnica), wpływa na układ elektryczny serca i skurcze mięśni, pomagając regulować częstość akcji serca i poprawiać funkcję pompowania w niewydolności serca.

Leki zawierające pochodne digoksyny nadal stanowią część arsenału medycznego. Chociaż współczesna kardiologia opracowała bardziej zaawansowane metody leczenia, podstawowe zrozumienie działania tych związków pochodzi z wnikliwych obserwacji Witheringa. Przekształcił folklor w fakt naukowy i pokazał, że skuteczne, ratujące życie leki można pozyskać z naturalnych źródeł.

Jego życie zakończyło się w Sparkbrook (Birmingham) w 1799 r., ale zasady farmakologiczne, które ustanowił, pozostały żywe. Podróż od tajnego lekarstwa zielarza z Shropshire do ustandaryzowanej współczesnej medycyny ilustruje powolną, często przypadkową ścieżkę odkryć medycznych.