Het klinkt als een scène uit een horrorfilm. Een pasgeboren baby wordt geboren met twee kleine wiebelende tanden die in hun kleine tandvlees zitten. Het is angstaanjagend. Het is absoluut ongebruikelijk. Maar medisch gezien is het slechts een variant van de normale menselijke ontwikkeling.
Dit worden geboortetanden genoemd. Dit zijn geen volledige volwassen tanden, en het zijn ook geen volledig gevormde melktanden in de traditionele zin van het woord. Slechts ongeveer één op de 2.500 baby’s wordt ermee geboren. De meeste kinderen wachten tot ongeveer zes maanden voordat hun eerste tanden door de tandvleesrand breken.
De tanden zelf zijn vaak kwetsbaar. Normale melktanden kunnen tijdens de ontwikkeling van de kaak een harde, gemineraliseerde laag glazuur vormen. Geboortetanden ontwikkelen zich zo vroeg dat het tandglazuur geen tijd heeft om volledig te verkalken. Ze kunnen gelig lijken. Ze zijn zwak.
Verstikkingsgevaar
Tandartsen adviseren vaak om deze vroege tanden te verwijderen. De beslissing komt meestal neer op de wortels. Als de wortels niet stevig aan het kaakbot zijn bevestigd, zitten de tanden los. Losse tanden vormen een ernstig gevaar voor een kind.
Als een tand uitvalt terwijl de baby slaapt of voedt, kan deze worden ingeademd of ingeslikt. Hierdoor ontstaat verstikkingsgevaar. Dit is het belangrijkste veiligheidsprobleem. Borstvoeding is ook een probleem. Een losse, scherpe tand kan de tepel van een moeder doorsnijden, waardoor borstvoeding pijnlijk of onmogelijk wordt.
Als de tanden overleven, kunnen ze in de mond blijven totdat de permanente tanden van de volwassene jaren later doorbreken. Dit creëert een merkbare kloof in de glimlach van de baby. Dit is meestal onschadelijk. Het gat wordt uiteindelijk gesloten of wordt opgevuld met een blijvende tand. Dit is een cosmetische fout, geen structurele fout.
Geschiedenis en genetica
Eeuwenlang werden geboortetanden bekeken door een bijgelovige lens. In Maleisië werden ze beschouwd als een teken van geluk. In sommige delen van China werden ze als een teken van wangedrocht beschouwd. De Romeinse natuurfilosoof Plinius de Oudere beweerde dat ze geluk brachten voor jongens en ongeluk voor meisjes.
Shakespeare zinspeelde op dit bijgeloof in het toneelstuk Henry VI. Hij schreef over Richard van Gloucester: “Tanden die je in je hoofd had toen je werd geboren / om te laten zien dat je de wereld kwam bijten …”
De moderne wetenschap biedt een minder mystieke verklaring. Uit een literatuuronderzoek uit 2014 in de Indian Journal of Dentistry blijkt dat genetica de belangrijkste factor is. Bij ongeveer 15% van de baby’s geboren met gebitten zijn ook naaste familieleden geboren. Het loopt in gezinnen.
De aandoening is zeldzaam, maar op zichzelf niet gevaarlijk. Het is gewoon een kwestie van timing. De tanden arriveren voordat het schema een goede vorming mogelijk maakt. Zodra het risico op verstikking is overwonnen, keert de mond terug naar normaal. De kloof wordt kleiner. Volwassen tanden komen door. De wereld blijft draaien.
























