Hoe oefening de bloedstroom naar de spieren omleidt

0
16

Wanneer u begint met hardlopen of gewichtheffen, pompt uw lichaam niet alleen harder. Het herbedrading van de leidingen. De bloedvaten in uw werkende spieren zetten uit, waardoor er aanzienlijk meer bloed doorheen kan stromen. Zie het als het vervangen van een smalle tuinslang door een brede brandslang. De druk kan vergelijkbaar zijn, maar het watervolume dat er doorheen beweegt, neemt drastisch toe.

Deze fysieke verandering is geen magie. Het is een chemische reactie.

Waarom spieren meer zuurstof nodig hebben

De motor achter deze verandering is je eigen metabolisme. Terwijl je spieren samentrekken, verbranden ze via ATP, de primaire energievaluta van cellen. Bij deze afbraak komen metabolische bijproducten vrij. Je krijgt adenosine, waterstofionen en koolstofdioxide.

Deze chemicaliën verdwijnen niet zomaar. Ze lekken uit de spiercellen en raken de nabijgelegen haarvaten. Dit zijn de kleine, dunwandige vaten waarin gasuitwisseling plaatsvindt. De aanwezigheid van deze bijproducten geeft aan dat de haarvaten uitzetten. Dit proces wordt vaatverwijding genoemd.

“De verhoogde bloedstroom levert meer zuurstofrijk bloed aan de werkende spier.”

Het resultaat is eenvoudig: meer zuurstof bereikt het weefsel dat dit het meest nodig heeft. Hoe meer je beweegt, hoe meer deze vaten zich openen. Het is een direct antwoord op de lokale vraag.

Bloed stelen uit andere organen

Voor het uitzetten van de leidingen in je spieren is echter bloed nodig dat ergens vandaan moet komen. Het lichaam heeft op elk moment een beperkte voorraad. Het is een koude, harde berekening.

Wanneer u begint met sporten, neemt het sympathische zenuwstelsel de leiding. Dit maakt deel uit van het autonome zenuwstelsel, dat onwillekeurige functies zoals hartslag en spijsvertering regelt. Het wordt beheerd door de hersenstam en het ruggenmerg. Het is zijn taak om het lichaam voor te bereiden op fysieke stress.

Het doet dit door signalen naar de bloedvaten door het hele lichaam te sturen om te vernauwen. Dit is vasoconstrictie. Smallere bloedvaten zorgen ervoor dat er minder bloed naar de organen stroomt waar u op korte termijn zonder kunt. De maag, darmen en nieren krijgen de boodschap om zich aan te scherpen. De spijsvertering vertraagt. De urineproductie daalt. Bloed wordt weggetrokken uit deze “niet-essentiële” weefsels.

Het override-mechanisme

Hier wordt het interessant. Je spieren ontvangen ook hetzelfde sympathische signaal om te samentrekken. Als dat signaal niet wordt gecontroleerd, zouden je spieren verhongeren, net zoals de rest van het lichaam de doorstroming beperkt.

Maar de spieren hebben een vetorecht.

De eerder genoemde metabolische bijproducten – adenosine, waterstofionen, kooldioxide – zijn sterk genoeg om het bevel van het zenuwstelsel om te vernauwen te onderdrukken. Ze dwingen de lokale bloedvaten om zich te verwijden.

Je hebt dus een touwtrekwedstrijd. Het zenuwstelsel zegt “afgesloten” voor de darmen en de nieren. De lokale chemie zegt “open” voor de spieren. De lokale chemie wint.

Hierdoor ontstaat er een afleiding. Bloed dat naar uw spijsverteringsstelsel ging, wordt omgeleid. Het stroomt in plaats daarvan door de verwijde bloedvaten in uw spieren. Dit dubbele effect – het wegleiden van bloed van inactieve organen en het uitzetten van bloedvaten in actieve organen – zorgt ervoor dat je werkende spieren het zuurstofrijke bloed krijgen dat ze nodig hebben om door te kunnen gaan.

Het is een efficiënt systeem. Maar het is afhankelijk van de precieze balans tussen chemische signalen en neurale commando’s. Als dat evenwicht verkeerd uitpakt, lijden de prestaties daaronder. Als het goed werkt, beweeg je verder, sneller en met minder vermoeidheid.