Wszystko zaczyna się od prostego wyjaśnienia biologicznego. Insulina jest kluczem otwierającym komórki, umożliwiającym przedostanie się glukozy do organizmu i wykorzystanie jej jako źródła energii. Hormon ten wytwarzany jest w wysepkach Langerhansa, maleńkich skupiskach komórek trzustki. Kiedy ten system zawiedzie, poziom cukru we krwi gwałtownie wzrasta. Stan ten nazywany jest hiperglikemią.
Nadmiar glukozy nie pozostaje jedynie we krwi. Przechodzi do moczu, co jest zjawiskiem zwanym cukromoczem. Organizm stara się go usunąć, co skutkuje częstymi wyjściami do toalety. Następnie pojawia się pragnienie. Następuje utrata masy ciała. Pojawia się słabość. Są to klasyczne wczesne objawy cukrzycy, zaburzenia definiowanego przez niewystarczającą produkcję insuliny lub zmniejszoną wrażliwość na nią.
Jak działa cukrzyca typu 1
Cukrzyca typu 1, często nazywana cukrzycą insulinozależną (IDDM), jest chorobą autoimmunologiczną. Układ odpornościowy organizmu atakuje komórki trzustki wytwarzające insulinę. Insulina w ogóle nie jest produkowana. Dokładniej, w ogóle nie jest produkowany.
Bez interwencji zewnętrznej stan ten jest śmiertelny. Aby przeżyć, pacjenci muszą polegać na zastrzykach z insuliny. Nie jest to spowodowane stylem życia. Jest to zaburzenie biologiczne wymagające kontroli przez całe życie poprzez precyzyjne dawkowanie i monitorowanie.
Rzeczywistość cukrzycy typu 2
Cukrzyca typu 2, czyli cukrzyca insulinoniezależna (NIDDM), występuje znacznie częściej. Stanowi około 90% wszystkich przypadków cukrzycy. W tym przypadku organizm nadal wytwarza insulinę. Problem w tym, że tkanki nie reagują na niego prawidłowo. Nazywa się to insulinoopornością.
Dużą rolę odgrywają czynniki dziedziczne. Otyłość jest kolejnym istotnym czynnikiem. Wiele osób żyje z tą chorobą latami, nie zdając sobie z tego sprawy. Objawy mogą być niejasne. Bez diagnozy uszkodzenia kumulują się niezauważone.
Zarządzanie często zaczyna się od diety. Zwracanie szczególnej uwagi na skład i czas posiłków może pomóc w kontrolowaniu poziomu cukru we krwi. Konieczne jest okresowe monitorowanie stężenia glukozy we krwi. Jeżeli sama dieta nie wystarczy, konieczne może okazać się przyjmowanie leków doustnych lub zastrzyków z insuliny.
Dlaczego nieleczona cukrzyca jest niebezpieczna
Niedopuszczalne jest ignorowanie wysokiego poziomu cukru we krwi. Nieleczony organizm nie może wykorzystywać glukozy do celów energetycznych. Zaczyna rozkładać tłuszcze. W procesie tym powstają ketony.
Ketony gromadzą się we krwi. Powodują kwasicę – niebezpieczny wzrost kwasowości krwi. Objawy obejmują nudności i wymioty. Bez leczenia prowadzi do śpiączki. To nagły przypadek medyczny.
Długoterminowe powikłania
Prawdziwym niebezpieczeństwem cukrzycy są jej powikłania. Źle kontrolowany poziom cukru we krwi z biegiem czasu uszkadza naczynia krwionośne i nerwy. Prowadzi to do:
- Choroby układu krążenia
- Retinopatia cukrzycowa, która jest główną przyczyną ślepoty
- Choroby nerek
- Zaburzenia nerwów, zwłaszcza nóg i stóp
Powikłania te są przyczyną większości zgonów związanych z cukrzycą. Co ciekawe, stopień kontroli poziomu cukru we krwi nie zawsze idealnie koreluje z postępem tych problemów. U niektórych osób z dobrą kontrolą choroby nadal występują powikłania. Innym, którzy mają słabą kontrolę, udaje się ich uniknąć. To nieprzewidywalne.
Cukrzyca ciążowa
Cukrzyca może wystąpić także w czasie ciąży. Cukrzyca ciążowa to stan przejściowy, który występuje u niektórych kobiet. Zwykle ustępuje po porodzie, ale zwiększa ryzyko rozwoju cukrzycy typu 2 w późniejszym życiu. Aby chronić zarówno matkę, jak i dziecko, konieczne jest uważne monitorowanie.
Co możesz zrobić?
Istnieje