Nowy „migdał baru”, sprzedawany jako „baruka” lub orzech baru, przyciągnął uwagę jako potencjalnie zdrowy produkt spożywczy. Jednak bliższe przyjrzenie się ujawnia, że nasiona te, pochodzące z brazylijskiej sawanny Cerrado, niekoniecznie są lepsze od uznanych odmian orzechów, takich jak migdały, makadamia czy pistacje. W tym artykule przedstawiono analizę naukową, zalety i wady orzechów baru w porównaniu z innymi opcjami oraz zwrócono uwagę na kwestie zrównoważonego rozwoju związane z ich produkcją.
Profil żywieniowy i redukcja cholesterolu
Orzechy Baruka zawierają wysokie stężenie polifenoli, silnych przeciwutleniaczy, które przyczyniają się do ich aktywności biologicznej. Wstępne badania na zwierzętach wykazały obiecujące wyniki: szczury karmione orzechami baru wykazywały niższy poziom cholesterolu w porównaniu do szczurów karmionych smalcem. Jednak to porównanie jest mylące, ponieważ prawie każda dieta będzie lepsza od smalcu pod względem wpływu na cholesterol.
Bardziej odpowiednie badania na ludziach wykazały 9% redukcję poziomu LDL (złego cholesterolu) przy codziennym spożyciu 20 gramów (około 15 orzechów) przez sześć tygodni. Choć jest to istotne statystycznie, efekt jest porównywalny z tym, jaki osiąga się spożywając zwykłe migdały w większych dawkach. W szczególności 20 gramów orzechów baru daje podobne rezultaty jak 73 gramy migdałów, co czyni je bardziej skutecznymi w przeliczeniu na porcję.
Jednak inne badania wskazują na jeszcze większą redukcję cholesterolu w przypadku spożycia migdałów. Jedzenie zaledwie 25 gramów migdałów dziennie przez cztery tygodnie może obniżyć poziom LDL o 6%, a zaledwie 10 gramów (siedem migdałów) może spowodować redukcję o 30% w tym samym okresie. Sugeruje to, że migdały mogą być skuteczniejsze niż orzechy baru w obniżaniu poziomu LDL. Ponadto istnieją sprzeczne dowody: jedno badanie orzechów baru w tej samej dawce 20 gramów przez osiem tygodni nie wykazało znaczącego działania obniżającego poziom cholesterolu.
Przetwarzanie i obawy dotyczące glikotoksyn
Kluczowym problemem związanym z orzechami baru jest konieczność obróbki cieplnej. Surowe orzechy baru zawierają związki, które należy dezaktywować poprzez gotowanie przed spożyciem. Zabieg ten wprowadza zaawansowane produkty końcowe glikacji (AGE), związki związane ze zwiększonym stresem oksydacyjnym i stanami zapalnymi. Chociaż AGE występują najczęściej w gotowanych produktach pochodzenia zwierzęcego (bekon, smażone hot dogi, grillowana skórka z kurczaka), prażone orzechy również zawierają znaczne ilości AGE.
Jeśli masz wybór, lepiej spożywać surowe orzechy i nasiona, aby całkowicie uniknąć AGE. Ponieważ surowe orzechy baru nie są dostępne w handlu, wybór migdałów, orzechów makadamia lub pistacji w ich naturalnej postaci jest zdrowszą alternatywą.
Zrównoważony rozwój i wpływ na ekosystem
Produkcja orzechów Baru ma również wpływ na środowisko. Cerrado, naturalne siedlisko drzewa baru, jest jednym z najbardziej wrażliwych ekosystemów na świecie. Powszechne jest jego niszczenie w wyniku hodowli zwierząt gospodarskich i roślin paszowych. Chociaż zrównoważone zbiory orzechów baru mogłyby zachęcać do ochrony, nie zostało to jeszcze wdrożone. Obecnie ekonomiczna opłacalność produkcji orzechów baru na dużą skalę zależy od wylesiania.
Wniosek
Orzechy Barook zapewniają umiarkowane korzyści zdrowotne porównywalne z migdałami w obniżaniu poziomu cholesterolu, ale wiążą się z dodatkowymi problemami związanymi z przetwarzaniem AGE. Co ważniejsze, ich zrównoważony rozwój jest wątpliwy, ponieważ obecne metody produkcji przyczyniają się do zniszczenia ekosystemu Cerrado. Aby zapewnić optymalną odpowiedzialność za zdrowie i środowisko, preferowanym wyborem pozostają surowe migdały, orzechy makadamia lub pistacje.
