In de geneeskunde is een miskraam de beëindiging van een zwangerschap vóór de twintigste week. In klinische omgevingen wordt dit vaak spontane abortus genoemd. In dit stadium heeft de foetus nog niet de noodzakelijke ontwikkeling om buiten de baarmoeder te overleven. Als de zwangerschap na 20 weken maar vóór 36 weken eindigt, is de kans groter dat het om een vroeggeboorte gaat dan om een miskraam.
De meeste van deze verliezen gebeuren vroeg. Het meeste gebeurt in de eerste 14 weken. Voordat veel vrouwen zelfs maar weten dat ze zwanger zijn, kan het verlies plaatsvinden. Het kan een beetje lijken op een late periode, waarin de bloedstroom sterker is dan normaal. Dit is de reden waarom het berekenen van vroege verliezen moeilijk is. Ongeveer 15 procent van de bekende zwangerschappen eindigt echter in een miskraam.
Miskraamcategorieën
Niet alle miskramen zijn hetzelfde. Artsen gebruiken bepaalde termen om te beschrijven wat er in het lichaam gebeurt.
Een dreigende miskraam treedt op als er tijdens de eerste drie maanden vaginale bloedingen optreden. Eén op de vijf zwangere vrouwen heeft hier last van. Het betekent niet altijd dat de zwangerschap eindigt. Vaak verloopt de zwangerschap ondanks de bloeding normaal.
Een onvermijdelijke miskraam is een andere zaak. Bloedingen treden op en de baarmoederhals begint te openen (verwijden). Op dit punt stoot de baarmoeder de inhoud uit. Het is slechts een kwestie van tijd.
Een gemiste miskraam treedt op wanneer de foetus sterft, maar het lichaam elimineert deze niet onmiddellijk. De placenta stopt met groeien. Het lichaam kan weefsel dagen of zelfs weken opslaan voordat de natuurlijke eliminatie begint.
Als slechts een deel van het weefsel de baarmoeder verlaat, is er sprake van een onvolledige miskraam. Als al het weefsel op natuurlijke wijze uitvalt, is er sprake van een volledige miskraam.
Waarom eindigen zwangerschappen?
Vaak is de exacte oorzaak onbekend. Een abnormale ontwikkeling van de foetus is echter een veel voorkomende oorzaak. Dit komt zelden doordat de ouders iets verkeerd hebben gedaan.
Factoren die kunnen leiden tot een abnormale ontwikkeling zijn onder meer:
- Genetische problemen in het sperma van de vader
- Afwijkingen in het ei van de moeder
- Maternale ziekten zoals rubella, ernstige hart- of nierziekte, diabetes of hypothyreoïdie
- Structurele problemen van de baarmoeder
- Moeder die bepaalde medicijnen gebruikt
- Blootstelling aan giftige stoffen of milieuverontreinigende stoffen
Veel voorkomende mythen zeggen dat stress, auto-ongelukken of vallen miskramen veroorzaken. Een groot emotioneel trauma of een klein ongeval resulteert zelden of nooit in verlies. Het lichaam wijst een foetus met significante afwijkingen meestal per ongeluk af.
Als u een miskraam heeft, is uw kans op succes bij de volgende zwangerschap groot. Ongeveer 80 procent van de vrouwen die een miskraam ervaren, krijgt een gezonde baby.
Sommige vrouwen ervaren herhaalde verliezen. Wanneer een vrouw minstens drie keer achter elkaar een miskraam krijgt, wordt dit een gewone abortus genoemd. Artsen voeren vervolgens een grondig onderzoek uit van beide partijen. Ze zoeken naar chromosomale afwijkingen of baarmoederproblemen. Als er een baarmoederafwijking wordt geconstateerd, kan deze vaak operatief worden gecorrigeerd, wat resulteert in een succesvolle zwangerschap. De chromosomale problemen van één ouder kunnen echter niet worden gecorrigeerd.
Herken de symptomen
De belangrijkste tekenen van een miskraam zijn vaginale bloedingen en krampen. Bloedingen kunnen variëren van een paar druppels tot ernstige bloedingen. Krampen kunnen dof en constant zijn, of scherp en met tussenpozen in de onderbuik of rug.
Het bloeden kan plotseling beginnen of gevolgd worden door een bruinachtige afscheiding. Er kan sprake zijn van een vast bloed- of weefselstolsel. Als dit gebeurt, bewaar het dan voor uw arts. Onderzoek van het weefsel kan helpen de oorzaak van de bloeding te achterhalen.
Als u tijdens de zwangerschap last krijgt van bloedingen of buikpijn, neem dan onmiddellijk contact op met uw arts.
Behandelingsopties
Wanneer een miskraam dreigt, omvat het traditionele advies bedrust. Mogelijk wordt u verteld dat u zwaar tillen, duwen en geslachtsgemeenschap moet vermijden. Veel moderne artsen beweren dat er weinig kan worden gedaan om het proces te stoppen. Rust kan helpen, maar kan verliezen niet altijd voorkomen.
Bij onvermijdelijke, onvolledige of gemiste miskramen is het achtergebleven weefsel een probleem. Er kunnen langdurige bloedingen en infecties optreden. Om dit te corrigeren voeren artsen een D&C of dilatatie en curettage uit.
Deze chirurgische procedure omvat het verwijden van de baarmoederhals met conische metalen instrumenten. Vervolgens zuigt de arts de baarmoeder schoon met een scherp instrument, een curette genaamd. Hiermee wordt al het resterende weefsel verwijderd.
Een miskraam is zelden levensbedreigend voor de moeder, vooral als deze vroeg wordt gediagnosticeerd en behandeld. Bloedverlies kan optreden, maar is meestal niet ernstig genoeg om ernstige gezondheidsproblemen te veroorzaken.
Als u een tweeling of meerdere kinderen draagt, neemt het risico toe dat de zwangerschap niet voldragen zal worden. Vaak leiden meerlinggeboorten tot vroeggeboorte, wat een ander probleem is dan een vroege miskraam.