Het verhaal van het poliovaccin begint niet alleen met een doorbraak. Het begon met een baanaanbod. In 1947 nam Jonas Salk de leiding over van de University of Pittsburgh School of Medicine. Hij was meer dan alleen een onderzoeker. Hij was de directeur van het Virus Research Laboratory.
Dit is het begin van een race tegen een ziekte die gezinnen over de hele wereld bang maakte. Polio is meer dan alleen een ziekte. Het was een verlamming zonder waarschuwing. Kinderen bleven in een rolstoel zitten of erger. De inzet is onvoorstelbaar hoog.
Salk wist wat hem te doen stond. Hij volgde niet de benadering van levende virussen die door anderen werd bestudeerd. Dit betekent dat het virus wordt gedood, zodat het geen ziekte kan veroorzaken, maar toch een immuunreactie veroorzaakt. Het is een gedurfde wetenschappelijke gok.
De rol van het March of Dimes Fund
Wetenschap gebeurt niet in een vacuüm. We hebben brandstof nodig. De National Polio Foundation, bekend als de March of Dimes, zorgde voor de brandstof. Hun steun was cruciaal. Zonder hun financiering zou het laboratorium tot stilstand zijn gekomen.
Toen de middelen eenmaal veilig waren, gingen Salk en zijn team aan de slag. Ze zijn klein begonnen. Laboratoriumonderzoek. Dierproeven. Deze stappen waren nodig om het concept te bewijzen voordat we verder gingen met menselijke onderwerpen. Elke testfase bouwde voort op de vorige. Een mislukking hier zou hebben betekend dat we opnieuw moesten beginnen.
Van de bank naar de veldtest
Werken in Pittsburgh was rigoureus. Het gaat niet alleen om het creëren van een formule. Het ging om het bewijzen van veiligheid en effectiviteit. Het team veranderde van muizen naar apen en menselijke vrijwilligers. Deze vroege klinische onderzoeken waren nog maar het begin.
Het hoogtepunt was dat er een grote nationale veldproef werd uitgevoerd. Dit was niet zomaar een klein proefprogramma. Hierbij waren honderdduizenden kinderen in de Verenigde Staten betrokken. De schaal was destijds ongekend. Mensen keken nauwlettend toe. De wereld hield de adem in.
De doorbraak van 1955
De resultaten kwamen in 1955. Ze waren positief. Het vaccin werkte. Het werd veilig en effectief verklaard. Dit was niet alleen een lokaal succes. Dit was landelijk en wijd verspreid.
Het geïnactiveerde vaccin van Salk bood een schild. Ouders kunnen eindelijk gemakkelijker ademen. De angst voor polio begon te vervagen. De strategie van de moordstrategie was succesvol.
De impact was onmiddellijk. Het aantal gevallen daalde. Het aantal verlamde kinderen dat in het ziekenhuis werd opgenomen, daalde. De weg naar uitroeiing begon hier in een laboratorium in Pittsburgh, ondersteund door fondsen van de stichting en het hardnekkige geloof van wetenschappers in het doden van het virus.
Het was nog niet voorbij. Later zouden orale vaccins de manier veranderen waarop we doses toedienden. Maar het vroege werk van Salk legde de basis. Het eerste succesvolle schot veranderde alles. Het gaf hoop aan miljoenen mensen. De vraag is nu hoe lang deze immuniteit in de moderne tijd standhoudt, gegeven nieuwe spanningen en mondiale reizen. Het verhaal gaat verder.
